ShareInto The Forest ตอน 1 เล่าถึงป่าที่เมืองไทยไปเยอะแล้ว ขอเมามันอีกสักตอน เดี๋ยวอารมณ์คนวัยทอง(เริ่มจะเหลือง) ค้าง : ) เปลี่ยนวิวมาเล่าประสบการณ์เดินป่าที่ต่างแดนบ้าง (ใช่ว่าจะเดินมาเยอะ)
ตั้งใจข้ามฝั่งขวานไปพังงาเพื่อไปปล่อยเต่าทะเลโดยเฉพาะ พอดีที่ท้ายเหมืองช่วงนั้นเต่าทะเลจะมาวางไข่ ไม่เคยลงไปช่วงนี้เลยสักครา โอกาสมาถึงแล้วเราต้องฉวยคว้าไว้ ไปนั่งที่ชายหาดในความมืดเฝ้ารังไข่เต่า ตรงตำแหน่งที่เจ้าหน้าที่ศูนย์เพาะเต่าทะเลท้ายเหมืองมาบอกไว้ เจ้าหน้าที่บอกว่าวันที่พระจันทร์เต็มดวง เต่าน้อยจะฟักไข่ออกมา น่ารักไหมล่ะ … ธรรมชาติสัตว์ก็มีโมงยามการเกิดของมัน เป็นคืนหนึ่งในชีวิตที่นั่งๆเกลือกๆ อยู่บนชายหาดค่อนคืนอย่างมีความสุขที่สุด อารมณ์ตื่นเต้นคล้ายรอวันครบกำหนดคลอดลูกตัวเองกระไรเช่นนั้น
ลาหาดท้ายเหมืองด้วยการไปร่วมกับชาวบ้านทำพิธีปล่อยลูกเต่าแรกเกิดลงทะเล แล้วนั่งรถส้มเลียบชายฝั่งอันดามันต่อมาที่เขาสก – ป่าสุดท้ายที่หวังใจมาลา ป่าภาคใต้เนี่ยเราว่ามันมีความหลากหลายที่น่าทึ่งมาก เราไม่มีโอกาสได้สัมผัสเยอะเลยตั้งใจมาลา ป่าโซนใต้สวยแบบดุๆ โหดๆ ทั้งพืชทั้งสัตว์ทั้งนกแปลกๆ ป่าชื้นๆ เดินแล้วจะรู้สึกชุ่มฉ่ำ แต่สภาพป่าดูอันตรายน่าสะพรึงระวังมากกว่าป่าภาคเหนือ ใครสติไม่ค่อยอยู่กับตัวไม่ควรไปเดิน เราตั้งใจไปนอนที่เขาสก เพราะเราอยากเดินเข้าไปหา “บัวผุด” บัวบนดินดอกยักษ์ที่สวยมาก ถ้าใครได้เจอตอนดอกตูมๆ สวยใช้ได้ดี แม้ไม่สวยที่สุด ถ้าโชคดีไปเจอตอนมันบานๆ กำลังจะเน่า ขอให้อุดจมูกดีๆ เพราะกลิ่นมันเหม็นมาก ถึงมากที่สุด
คืนหนึ่งที่เขาสก ณ เกสต์เฮ้าส์จำแลงไร่กาแฟของชาวบ้านย่านนั้น มีชาวต่างชาติมากมายมาพัก เราเดินทางกับเพื่อนสาวร่วมงานคนสนิทที่เป็นชาวแคนาเดี่ยน นั่งล้อมยามค่ำไร้แสงสี มีหนุ่มดัทช์คนหนึ่งมาร่วมวงคุย [...]
Shareป่ากับเราเป็นเสมือนหนึ่งชีวิตเดียวกัน เรารักป่าไม่ใช่ในอารมณ์เพื่อโลก เพื่อธรรมชาติเท่านั้น แต่เราเรียนรู้สิ่งมหัศจรรย์และความยิ่งใหญ่มากมายจากป่า ทุกครั้งที่ได้เข้าไปสู่ป่า เราจะรู้สึกว่ามนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่จ้อยร่อย
“เข้าป่า” กับ “ไปทะเล” สำหรับเรานั้น ให้ความหมายทางอารมณ์ต่างมิติกัน
ไปทะเล … เกิดอารมณ์ดื่มด่ำ ซาบซึ้ง เติมเต็ม ได้พักผ่อนทางสายตากว้างไกลไปบนแผ่นน้ำสีคราม
เข้าป่า … เกิดอารมณ์คารวะ ส่องรู้จักจิต รู้สังขารตัวเอง พบเจอความงามของธรรมชาติมหัศจรรย์หลากหลาย สัญชาตญาณในความเป็นมนุษย์ถูกขุดขึ้นมาใช้ในป่า ทำให้เรารู้จักคุณค่าในการมีชีวิตและดำรงชีวิตที่แท้จริง สังขารเป็นสิ่งที่ไม่เที่ยง ได้ไปรู้จักยุบหนอ พองหนอ ลำบากหนอ เหนื่อยชิปหายสุดๆ หนอ … ก็ตอนเดินป่านี่ล่ะ
เราเกิดในจังหวัดภาคกลางแบนเรียบ ไม่มีทั้งภูเขาและทะเล ฉะนั้นการไปสู่ทะเลและภูเขา จึงเป็นการเดินทางไปถึงโดยตั้งใจทุกครั้ง ไม่ใช่เดินผ่านไป ไม่ได้รักภูเขาเพราะมันตั้งอยู่ตรงหน้า หรือชอบทะเลเพราะบ้านตั้งอยู่เกยชายหาด
จำได้ว่าเราไปเดินป่าที่แรก คือ ป่าละอู – แก่งกระจาน เพราะ จ. เพชรบุรีนี่ถือเป็นแดนภูเขาที่เอื้อมสุดแล้วสมัยอายุ 16 โชคดีที่มีเพื่อนสมัยมัธยมกลุ่มเที่ยวด้วยกัน ชาย 1 หญิง 3 กับรถกระบะ 1 คัน พอปิดเทอมต่างคนต่างก็แอบโกหกพ่อแม่ไปท่องเที่ยวกัน 1-2 วัน [...]