อยากแช่แข็งเวลา

Shareพอย่างเข้าฤดูใบไม้ร่วงผ่านเรื่อยมาสู่ฤดูหนาวปลายปีทีไร บรรยากาศมืดๆ รอบตัวมันพาให้เบื่อชีวิตชอบกล ตอนสมัยสาวๆ ไม่ได้รู้สึกและมีอาการแบบนี้มากนัก อาจจะเป็นเพราะชีวิตช่วงนั้นวุ่นๆไม่ค่อยหยุดนิ่ง ไม่มีเวลามานั่งทอดหุ่ยถึงความสัมพันธ์ของชีวิตกับเวลาที่ผ่านไปผ่านไปในแต่ละปี เพิ่งสังเกตได้เมื่อสองสามปีที่ผ่านมานี่เองว่าตัวเองชอบเกิดอาการซอมบี้ (somber) ซ้ำซากในช่วงสามสี่เดือนปลายปีนี้บ่อยๆ อาการซอมบี้งี่เง่า ผีเข้าผีออกบอกไม่ถูก คล้ายๆเบื่อชีวิตปัจจุบัน (วันมืดๆ) อยากกลับไปหาวันเก่าๆ (ที่สว่างไสวในความทรงจำ) คิดไปเรื่องอื่น เรื่องความฝันที่ยังมาไม่ถึง หรืออาจจะมาไม่ถึงเลย แล้วก็น่าแปลกจริงๆ พอเดือนธันวาคมผ่านข้ามไปสู่เดือนมกราคมปีใหม่ ไอ้อาการซอมบี้นี้ก็หายไป จางไป เลือนไปเหมือนไม่เคยรู้จักสัมผัสกันมาก่อน มันแค่ย้อนวนกลับมากวนใจสร้างอาการซอมบี้รอบใหม่ให้รู้สึกอีกตอนช่วงปลายปี-ทุกๆปีไปเท่านั้นเอง

ความหมายแห่งการ “ให้” ในวันหนึ่ง

Shareการ์ดของขวัญฝีมือลูกๆ เนื่องในวันที่ไม่สำคัญมากของ “แม่” 

เบื้องหลัง

แสงเทียนในวันที่โลกหม่น

Share
ฤดูใบไม้ร่วงย่างเข้าฤดูหนาว วันกำลังมืดไว ช่วงต่อฤดูกาลเช่นนี้ ฉันเลยชอบจุดเทียนไขให้มุมบ้านมีแสงที่อบอุ่น ตุ่นกับตะหลิวชอบชวนไปเดินเก็บลูกเชสนัทกับใบเมเปิลที่ร่วงๆในวันที่อากาศดี เราเลยรวบรวมสีสันและผลพรรณแห่งฤดูมาจัด “อ่างแสงเทียน” กัน

พอแสงแห่งวันใกล้จะหมด บ้านเราก็จุดไฟเทียนขึ้นมาวอมแวมเพื่อให้อย่างน้อยเกิดความอบอุ่นใจภายในบ้านกับวันที่เริ่มหนาวเย็น มันเป็นเรื่องจริงที่น่าเศร้าในความหนาวแต่ยังมีเรื่องร้อนรุ่มให้กลุ้มใจบ่อยๆ โลกเราทุกวันนี้หาความอบอุ่นใจให้หัวใจได้รื่นรมย์เล็กๆ…ยากเต็มที

เพื่อน(ใหม่)บ้าน(เก่า)

Shareเมื่อสองคืนก่อน นั่งจดรายการ “กันลืม” ของตัวเอง แล้วได้พบว่า ลายมือเขียนไทยยิ่งกว่าไก่เขี่ย เพราะไม่ค่อยได้เขียนไทยบ่อยนัก จะโทษอากาศว่าทำให้มือแข็งลากตวัดปากกาไม่ไปก็ไม่น่าจะใช่ แต่เขียนอะไรน้อยเกินไป ถนัดแต่มาจิ้มคีย์บอร์ดไปวันๆ
สองสาวเริ่มทำตัวเป็นสาว เมื่อวานตุ่นมารบเร้าจะซื้อลิปสติก แล้วก็มีงอแงตอนไปซื้อของ เลยต้องซื้อลิปกลอสที่มีสีชมพูให้ ลิปกลอสแบบที่ทาแล้วกันปากแตกตอนอากาศหนาวนี่ล่ะ กว่าจะล่อหลอกกันได้ เพราะเธอจะมุ่งไปที่ชั้นลิปสติกสีสดสวยของสาวๆ บางทีฉันก็ไม่รู้จะเลี้ยงลูกสาวยังไง เพราะตัวเองไม่ค่อยสนใจเรื่องความสวยงาม แต่งหน้าทาปากกับใครเขาไม่เป็น พอเจอเด็กสาวช่างแต่ง(ตามเพื่อน)เลยมีอาการ “กลุ้มจาย” แต่ก็ต้องเลือก “ให้” บ้างตามวาระและโอกาส อย่างน้อยให้อยู่ในสายตา ดีกว่าให้ลูกเก็บกด ให้ลูกลองสวยลองงามแบบเด็กหญิงบ้าง เด็กบางทีก็แค่อยากลองอยากเป็น พอได้ลองได้รู้ก็พอใจ…พูดง่ายบอกง่ายขึ้นเยอะ

เศรษฐศาสตร์แห่งเวลา

Share 
ชีวิตในโลกตะวันตก มีช่วงหมุนลดและเพิ่มเวลาปีละ 2 ครั้ง ใบไม้ร่วง ฤดูหนาวใกล้จะมา นาฬิกาบอกเวลาถูกหมุนถอยหลังไป 1 ชั่วโมง ใบไม้ผลิ ฤดูร้อนจะมาเริงร่า นาฬิกาบอกเวลาถูกยืดเข็มออกไปอีก 1 ชั่วโมงเช่นกัน จะอะไรกันนักกับวันเวลา ไม่ว่าจะยืดหรือจะหด โลกก็ยังคงหมุนของมันไป-เช่นเดิม

ขอเวลา 5 นาที

Shareมีใครเคยชอบเผลอบ่นไหมว่า “เฮ้อ … อยากให้วันหนึ่งมีมากกว่า 24 ชั่วโมง” เพราะรู้สึกว่ามีอะไรที่ต้องทำมากมายแต่ทำไม่เคยทัน หากจู่ๆ วันเวลาในชีวิตเกิดใจดียืดยาวออกไปอย่างที่นึกอยาก แน่ใจล่ะหรือว่าเราจะใช้เวลาที่เพิ่มขึ้นมาในชีวิตแต่ละวันทำอะไรที่คิดหวังจนสำเร็จลงได้ – จริงๆ

โปรดกรอกช่องอาชีพว่า “แม่บ้าน” อย่างภาคภูมิ

Share“เป็นยังไงบ้างชีวิตแม่บ้านให้สามีหาเลี้ยง”
“คนอย่างเธออยู่เฉยๆได้ด้วยเหรอ ไม่ทำงานทำการอะไรเป็นปีๆ” คำทักถามซ้ำๆ จากเพื่อนฝูงของฉัน ยามเมื่อเรามีโอกาสนัดเจอกันเมื่อฉันเดินทางกลับบ้าน ว่าไม่ได้ทักด้วยอาการชื่นชมอิจฉา หากออกจะส่อแววสงสัยใคร่อยากรู้ความจริง ทำเอาฉันต้องเก็บคำถามมานิ่งครุ่นคิดหาคำตอบเหมาะๆ เพื่อต่อบทสนทนาสนองความใคร่รู้ของเพื่อนๆอยู่ครู่ใหญ่
“ก็สบายดีกว่าที่เคยคิดนะ”