บางทีเราเคยสงสัย เวลาในชีวิตแต่ละคนเหลืออยู่นานแค่ไหนกัน ? เหมือนมีใครสักคนส่งเรามาเกิด แล้ววันหนึ่งเขาก็มารับเรากลับไป ... ที่ไหนไม่รู้ ? เพราะต่างคนไปแล้วไปลับ กลับมาบอกคนที่สงสัยอยู่ข้างหลังไม่ได้อีกแล้ว ชีวิตคนเราทุกคนต่างมีช่วงขึ้นและมีช่วงลง แต่ทำไมบางคนเหมือนชีวิตมันดิ่งลงตลอดเวลาราวกับกำลังตกเหวลึก โชคร้ายไม่มีที่สิ้นสุด - ซ้ำแล้วซ้ำอีก ชีวิตที่กำลังหล่นอยู่กลางเหวนั้นบางทีโหดร้ายเกินไปที่จะรับรู้และตะเกียกตะกายกลับขึ้นมาอีกครั้ง ชีวิตเมื่อย่างเข้าสู่วัยกลางคน มักเริ่มมีข่าวชีวิตช่วงดิ่งลงแทรกข่าวชีวิตช่วงขึ้น บางทีคนบางคนอนาคตอาจไม่สดใสอย่างที่เคยวาดหวัง มองไปข้างหน้าอาจเจอแต่ความมืดมน มองไปข้างหลังอาจเหลือแค่ความทรงจำที่เคยแสนสุข ... วันเวลาพาชีวิตเราเดินไปข้างหน้าจำใจต้องฝ่าความมืด แม้อยากเหลียวหาความหลังที่เคยมี วันเวลาก็ฉุดกระชากเราจากมันไปทุกขณะโมงยาม เวลาที่ชีวิตเรานิ่งๆ ไม่มีขึ้นไม่มีลง เรื่องราวของคนรอบตัวที่ผ่านเข้ามา จึงนำพาชีวิตตัวเองไปขึ้นๆลงๆกับเขาด้วยได้เหมือนกันแบบไม่รู้ตัว ... เพราะเหมือนผู้คนรอบข้างกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา วันนี้ได้รับข่าวแจ้งจากโรงเรียนลูกๆ 3 4 ฉบับ เป็นข่าวดีของโรงเรียนตัวเล็ก แต่มีข่าวร้ายจากโรงเรียนตัวโตและตัวกลางเป็นข่าวแจ้งการสูญเสียที่น่าตกใจอ่านแล้วหัวใจหล่นวูบ โรงเรียนมีข่าวนี้ประกาศแจ้งออกมาให้ทั้งเด็กและครูเพื่อได้แสดงความอาลัยรับรู้ร่วมกัน คงหวังให้เด็กๆ ได้เรียนรู้และนึกคิดเกี่ยวกับการเวียน ว่าย ตาย เกิด
แต่ความโชคร้ายของครูเอดิธไม่ได้จบแค่นั้น ... วันนี้มีข่าวประกาศฉุกเฉินออกมาอีกฉบับ เราอ่านแล้วอยากจะร้องว่า โอ้ ... พระเจ้า นี่มันเรื่องโหดร้ายมากๆ สามีครูเอดิธทตายอย่างกระทันหันเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาด้วยโรคหัวใจล้มเหลว จากไปแบบปุบปับ อะไรกันนี่ ... ชีวิตคนคนหนึ่งทำไมถึงเจอมรสุมติดๆ กันทุกปีขนาดนี้ และเกิดขึ้นในช่วงเดือนเดียวกัน แค่หนึ่งปีถัดมา ในความเป็นผู้หญิง เป็นแม่ มีเต้านม มีสามี มีลูก มีครอบครัว อารมณ์ร่วมเรื่องแบบนี้กระแทกจิตใจรุนแรงยิ่งนัก เมื่อเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับครูเอดิธได้ วันหนึ่งก็เกิดขึ้นกับตัวเราได้เช่นกัน หนุ่มที่บ้านเอ่ยขึ้นมาเบาๆ เราอาจจะไปแบบนั้นง่ายๆ แล้วก็จะเหลือแต่เธอและลูกๆ ... จะทำยังไง นั่นสิ ... ลูกๆครูเอดิธตอนนี้ขวัญเสียกระเจิงปลิดปลิวไปไกลแค่ไหน เราไม่อยากวาดภาพคิดต่อให้ฝันร้ายเกาะกินในใจตัวเองจนประสาทเลยเถิด แต่ก็อดไม่ได้ อดเตรียมตัวเป็น เหยื่อชะตากรรม รายต่อไป ตัวอย่างครอบครัวครูเอดิธ...ปีที่แล้วตัวเองเพิ่งตรวจเจอโรคมะเร็งร้าย ทั้งครอบครัวเสียขวัญเสียกำลังใจพากันประคับประคองดูแลซึ่งกันและกัน หนึ่งปีถัดมาจู่ๆ สามีมาจากไปกระทันหันเช่นนี้อีก ชีวิตคนเราบางทีสั้นเกินไป ... สั้นเกินกว่าที่จะเข้าใจว่า ทำไมเราจึงยังมีชีวิตอยู่และคนอื่นจู่ๆก็มาจากไปอย่างง่ายดาย
6 มีนาคม 2550
|
|
